www.maevafans.be

(Bron: www.vrijeradio.be)

Radio Maeva was de lokale radio die jarenlang over gans Vlaanderen beluisterbaar was.

Ziehier het verhaal van een radiostation dat in een minimum van tijd groeide tot een zeer goed beluisterde Vlaamse radio en volgens sommigen evolueerde tot een potentieel gevaar...

Het ontstaan ...

We situeren de zomer van 1980. Ex-Mi Amigo Rudy Van Accoleyen zocht een ploeg samen voor de oprichting van een nationaal station. Op dat moment was er het succes van Radio Contact. Er was ook de tolerante houding van Wallonië tegenover het nieuwe fenomeen en het laatste Mi Amigo-avontuur vanop de Magdalena werd een flop. Deze drie factoren hebben ongetwijfeld als motivatie gediend voor Rudy om met een landpiraat te beginnen. Hij deed beroep op Peter Hoogland (Franky De Bouw), zijn broer Patrick Van Accoleyen alias Patrick Valain en zijn ex-medewerkers Ron Van Plas en Ben Van Praag. Verder werd er beroep gedaan op platenruiters die actief waren in Vlaanderens bekendste discotheken. Om van start te gaan moest eerst worden gezocht naar een sterke zender. Niet zo eenvoudig om iemand te vinden die een zender in elkaar kon steken van 1000 Watt. Gelukkig was er Noël D'Hondt uit Heusden (Gent) die de nodige middelen had om een dergelijke zender in elkaar te steken. Op 24 mei 1981 werd een eerste volwaardige uitzending op 103,50 MHz in de ether gestuurd. Na enkele dagen was de ontvangst bevredigend en na enkele maanden was Maeva vrije radio nummer 1 qua ontvangstbereik, qua luisterdichtheid en qua populariteit. Er werd uitgezonden vanuit een klein dakappartement in de Sterrenwachtlaan te Ukkel. De programma's waren praktisch allemaal vooraf opgenomen op cassette. Desondanks was er een studioruimte voorzien met basismateriaal. Er waren toch drie live-blokken. Tussen 6 en 9 was er de "Wekkerwacht", "Lunchexpress" was geprogrammeerd tussen 12 en 14 uur en na middernacht was er twee uur lang de "Nachtclub". Ook het nieuws werd om het uur altijd live gebracht. De muziekkeuze varieerde van de klassieke evergreens, Belgische producties tot hedendaagse pop.

Het groeiend succes ...

Het Maeva-succes was gemakkelijk te verklaren. Een groot deel van dit succes was te verklaren aan het enorme bereik. Het grote deel van Vlaanderen werd bereikt met het grote vermogen van de zender. Zelfs in grote gedeelten van Limburg was de ontvangst vrij goed. De luisteraar werd volgens de mening van critici ook ontrokken aan de realiteit. Er werd gezeverd, gelachen, er was constant ontspanning en de mensen voelden zich daarbij betrokken. Dagelijks kwamen een 100-tal brieven binnen. De inhoud van de enveloppes varieerde van een eenvoudige verzoekplaat of stickeraanvraag tot één of meerdere briefjes van duizend, als steun om de nieuwe zender te bekostigen. Net zoals de zeezenders vroeger deden, organiseerde Maeva ook de welbekende drive-in-shows. De aanvragen van de Vlaamse dancings waren talrijk, per weekend werden er een twintigtal georganiseerd.

Om de ontvangst in West Vlaanderen te verbeteren werd in september 1981 een extra zendmast geplaatst op de top van de Kluisberg. De bedoeling was het signaal van Ukkel terug uit te zenden richting West Vlaanderen op een nabijgelegen frequentie. De opstelling van de antenne werd goed in de gaten gehouden door Radio WLS die ook uitzond op de Kluisberg. Beheerder van WLS was toen Dirk Otte (Contact, VMMa). Er werd een klacht ingediend door WLS en eigenaardig genoeg heeft de overheid pas ingegrepen toen de zendmast volledig klaar was. "Het is goed mogelijk geweest dat men als doel had Maeva zoveel mogelijk geld te laten uitgeven aan de installatie en daarna nog eens voor de afbraak", luidde het bij Maeva. Ook werd gemeld dat Dirk Otte en de inbeslagnemers daarna samen zijn gaan eten, maar dit is nooit bewezen geweest. West Vlaanderen heeft toch wel enkele weken tijdens de periode eind augustus - begin september 1982 kunnen genieten van de uitzendingen van Radio Maeva. De geluidskwaliteit was abominabel. Het geluid was overstuurd en er was een metaalachtige "ringing"-vervorming te horen. Hoogstwaarschijnlijk was wellicht te wijten aan een slechte modulatie van de straalverbinding. Naar het schijnt was de straalverbinding vergund. De verbinding was aangevraagd door een aannemer uit de streek die beweerde dat hij dat nodig had om de communicatie te bevorderen tussen zijn verschillende ploegen. Uiteindelijk heeft Radio Maeva de zendmast dus terug moeten afbreken. Radio Maeva speelde het toch voor elkaar om massa's geld binnen te rijven. Buiten de Maeva-drive-in-shows werd er verdoken reclame gemaakt. Patrick Valain verklaarde in een reportage van Panorama dat het station er 5500 BEF (137 €) aan over hield. Tijdens een weekend werden er gemakkelijk tot 35 drive-in-shows gegeven. Ook de mobiele studio, die regelmatig stond opgesteld voor bedrijf X of handelszaak Y bracht geld in het laadje. Later werd radioreclame verkocht aan 30 BEF (0,75€) per seconde. Volgens sommige insiders werd een (belastingsvrije) winst gehaald van twintig miljoen BEF (400.000 €).

Het almaar stijgend Maeva-succes kon evenwel niet beletten dat het intern ging rommelen. Nauwelijks zes maanden na de startdatum stapten enkele medewerkers op omdat ze het oneens waren met de puur commerciële instelling van Maeva. Sommigen vonden dat ze ook recht hadden op een deel van de koek van Patrick. Die eerste Maeva-dissidenten vonden onderdak bij Radio Contact 2 of Radio Seven maar vervangers werden snel gevonden. Patrick Valain vond dat DJ's uiteindelijk minder belangrijk waren. Enkel het station was belangrijk. Er zat een zekere logica in deze werkwijze, zolang ze niet werd gebruikt als excuus om de gratis geleverde diensten van de medewerkers voor eigen gewin te benutten. De rotatie van medewerkers schaadde toen de populariteit nauwelijks. Dit werd duidelijk op 20 januari 1982 toen de zendmast werd verzegeld. In de namiddag kwam Maeva terug in de lucht met een zwakker vermogen. De luisteraars werden opgeroepen om een protestmeeting in Sint-Pieters-Leeuw bij te wonen. Deze oproep werd beantwoord door 4000 fans en Maeva voelde zich gemotiveerd om terug te beginnen met een vermogen van een kilowatt. Ook een handtekeningactie met als doel "het voortbestaan van Maeva" werd een groot succes. In het totaal werden hiervoor 894.612 handtekeningen verzameld.

Potentieel gevaar ...

Kortdaarop volgden nieuwe inbeslagnames en Maeva organiseerde protestmeetings op de Grote Markt van Sint-Niklaas en Brussel. Deze meetings werden beantwoord door duizenden fans. Het publiek werd zodanig gesensibiliseerd dat er op een bepaald moment voor hardere acties moest worden gevreesd. De vrachtwagenbestuurders dreigden de Ring rond Brussel af te zetten, een onbekende liet weten dat hij de kabels van de televisiedistributie zou doorknippen en enkelen begonnen met zenders rond te rijden om de BRT-uitzendingen te storen. Maeva werd een potentieel gevaar; een gevaar waar de politieke wereld zich van bewust werd en dat de legalisatieregeling zou gaan beïnvloeden. Radio Maeva was het gespreksonderwerp van de doorsnee-Vlaming vaak als grote voorstander maar met een steeds groeiende groep fervente tegenstanders. Deze tegenstanders waren in eerste instantie de lokale radio's die kortbij de 103.50 MHz uitzonden en werden weggedrukt door het Maeva-signaal. Anderen verweten dat Maeva een commerciële onderneming was. De zender werd talrijke keren in beslag genomen. Het was blijkbaar helemaal geen probleem om dezelfde dag opnieuw een zender aan te kopen voor vele tienduizenden BEF.

Nieuwe initiatieven ...

Ondertussen steeg het aantal lokale radio's en het was moeilijk om het grote zendbereik te behouden. Maeva kocht op 24 februari 1982 de frequentie van Radio Brabo (Antwerpen) over en begon direct met het uitzenden van de klassieke Maeva-programma's. Dit was niet moeilijk want praktisch alle programma's waren opgenomen op cassette. Er werd nog geprobeerd om Maeva-zenders op te starten in Gent, Brugge, Aalst, Dendermonde, Heist-op-den-Berg en Tienen maar dat was van korte duur. Deze zenders werden vlug in beslag genomen. Op 6 mei 1982 verscheen het decreet waarin de organisatie en de erkenning van niet openbare radio's werd beschreven. Dit decreet verbood de ketenvorming tussen lokale radio's. Rudy van Accoleyen hoopte toch een erkenning te krijgen op een nationale frequentie, eventueel op de middengolf. Op 21 mei 1982 organiseerde Maeva de eerste Maeva-nacht in de Oktoberhallen te Wieze. In tegenstelling met Radio Contact, die internationale vedetten liet optreden in Vorst Nationaal, kwam Maeva aantreden met de Vlaamse Showwereld. Die avond was de toeloop fenomenaal, naar schatting zakten meer dan 10.000 fans af naar Wieze. Ook deze manifestatie was een puur winstgevende zaak want de Vlaamse artiesten traden gratis op. Maeva was toen het enige nationale station die hun producten draaiden en uiteraard werd alles gedaan om dit zo te houden. Op de plaatsen waar Maeva niet goed was te ontvangen, werd gestart met Radio Maeva Lokaal. In ruil voor financiële hulp zonden lokale radio's verschillende programma's van Maeva uit. Na verloop van tijd bleek Radio Maeva Lokaal echter geen succes en werden die initiatieven gestaakt. Enkele maanden later verhuisde Maeva van Ukkel naar Asse. Het appartement in Ukkel was toen verzegeld. Het was toen net de dertiende inbeslagname. Het grappige was dat het gerecht hun verzocht te verhuizen. Dus werd er uitgerukt naar een villa in Asse kortbij de Dendermondse Steenweg die gelegen was op 124 meter boven de zeespiegel. Enkele medewerkers kochten een pand dat bijna stond te verkrotten. Er werd een mast opgericht met een hoogte van 65 meter. De gevel werd in het wit geverfd en er werd vlug gesproken over "De witte villa". "De witte villa" werd door de bepaalde insiders snel omgedoopt tot "De Maeva Auschwitz-villa". De omheining werd voorzien van stevige prikkeldraad, aan de ingang stond een bord "verboden toegang", de ramen werden verstevigd en later was er ook één gevaarlijk uitziende waakhond te bespeuren op het terrein. Volgens de medewerkers was dit nodig om enerzijds het volk op afstand te houden omdat het station toen zeer populair was. Maeva had ook vele vijanden die deze radio liever weg wilden. Anderzijds waren er de vaste medewerkers Ben Van Praag, Arie van Loon en Marc Hermans die hier hun vaste stek hadden. Gedurende de jaren dat Maeva uitzond, gaf men voortdurend het beeld dat er werd uitgezonden vanuit vijftal verschillende studio's. Er waren wel een paar live-programma's maar het grotendeel was reeds vooraf opgenomen op cassette. Daarom werden nooit opendeurdagen gehouden, alhoewel daar vraag naar was. Hoogstwaarschijnlijk zou de luisteraar diep teleurgesteld zijn van wat hij zou zien. Tenslotte zouden de medewerkers die daar verbleven moeilijk nog wat privacy hebben gehad.

Onfrisse ideeën

Vervolgens ging het bergafwaarts met Maeva. Eerst was er de beschuldiging van een sabotage op een antennemast van de nabijgelegen Radio Seven. Het was alom bekend dat Maeva dreigementen stuurde aan alle stations die te dicht bij hun 103,50 MHz zaten. Vervolgens werden twee ex. Maevabeheerders aangehouden in verband met een gewapende overval te Opwijk die een anderhalf miljoen BEF had opgebracht. Deze praktijken en de rotatie van medewerkers deden de luisteraar veranderen van radiostation. Maeva bleef ook aanhouden met haar verouderde radioformule die eruit bestond steeds plaatjes aan elkaar te praten met groetjes van luisteraars en met steeds minder ter zake doende informatie.

Het einde van het fenomeen ...

Het eerste dossier dat Maeva met het oog op erkenning bij de raad voor niet-openbare radio's indiende, werd verworpen. De reden was dat er te veel belang werd gehecht aan popprogramma's. Het bezwaarschrift werd bij de tweede ronde verworpen omdat er volgens de raad plots te veel aandacht werd besteed aan cultuur. Het Maeva-dossier werd door hen negatief geadviseerd. Toch keurde toenmalig Minister van Cultuur Poma het dossier goed. Om eventuel repressailles te ontwijken was het dus beter om Maeva te erkennen en haar zendbereik eveneens te beperken tot 8 kilometer. Patrick Valain voelde blijkbaar dat het niet meer houdbaar was om met hoge vermogens uit te zenden. Er dan werd besloten om als eerste vrije radio boven de 104 MHz uit te gaan zenden. Dankzij de uitstekende 105,70 MHz en de prima locatie, kon men met een lager zendvermogen een even groot deel van Oost Vlaanderen en Vlaams Brabant bestrijken. Radio Maeva werd echter nog steeds keer op keer opgepakt en verloor uiteindelijk door snel opeenvolgende inbeslagnames aan belangrijkheid. Binnen het station ontstonden eind 1983 serieuze meningsverschillen en die leidden tot een opsplitsing tussen Patrick Valain en de groep Ben Van Praag - Mark Hermans - Arie van Loon. Naast dit meningsverschil was er ook een meer ernstige ruzie tussen de Maeva-organisatie en hun public-relationsman Patrick Dubateau (schoonbroer van Sylvain Tack, eigenaar van de oorspronkelijke zeezender Radio Mi Amigo). Ben van Praag en Co werden overgehaald door Patrick Dubateau (die inmiddels bij Maeva aan de deur gezet was) om voor Radio Bravo te gaan werken. Dubateau vertelde dat hij zendtijd had gehuurd op de Ross Revenge, de nieuwe schuit van Radio Caroline. De heren waren in de wolken maar al vlug bleek dat het Radio Bravo-project een verzinsel was van Patrick Dubateau. Patrick Valain ging vanuit Asse nog even door met "zijn" Maeva en startte terzelfdertijd een bedrijfje op onder de naam PPR, waar "syndicated radio" werd gemaakt. Aan de lopende band werden programma's zonder stationsnaam opgenomen. Bedoeling was om deze programma's door zoveel mogelijk verschillende radio's in Vlaanderen te laten uitzenden. Een soort ketenradio, avant la lettre, dus. Wat trouwens niet onaardig lukte. De deelnemende vrije radio's kregen de programma's gratis aangeboden wat voor de meesten mooi was meegenomen. Alzo kon PPR tegenover haar adverteerders een ruime verspreiding van hun reclame garanderen. Intussen gingen Ben Van Praag en Marc Hermans werken voor Radio Cardinaal in Aarschot. Na een tijdje werd Cardinaal geruild voor Radio Lipstick. Er werd gezamenlijk beslist om het station om te dopen in Radio Mi Amigo. Een cassette-radio waar o.a. Ronny van Gelder, Ferry Eden (ex zeezender Mi Amigo), Stan Haag (Ex zeezenders Radio Veronica en Mi Amigo) en Herbert Visser (ex- zeezender Radio Monique) te horen waren. In de beste Maeva-traditie werd er opnieuw met hoog vermogen uitgezonden en waren er filiaalstations. Merkwaardig genoeg werd door de overheid niet dezelfde heksenjacht ontketend als eerder tegenover Maeva. Veel had te maken met het feit dat er in dezelfde periode een eerste wettelijke kader werd gemaakt, waarbinnen alle "lokalen" ongemoeid zouden kunnen uitzenden. Wilde Radio Mi Amigo overleven, dan had het eigenlijk geen andere keuze dan het zendvermogen drastisch te verlagen. De impact van het station werd zwakker, de reclame-inkomsten navenant lager. Uiteindelijk werd de voltallige deejayploeg vervangen. Het hoofdstation bleef in Duisburg zitten en alle satellietstations gingen hun eigen weg. Maar ook het vernieuwde hoofdstation was geen succes, vooral het gebrek aan live-programma's deed hen uiteindelijk de das om. Het voortdurende gebrek aan geld betekende dan ook het einde van deze ooit zo beroemde voortzetting van Radio Mi Amigo.

Zondermeer kunnen we algemeen zeggen dat Radio Maeva toch een historisch fenomeen was. Het verscheen zelf in het Guinness Book of Records met de eer in Vlaanderen de meeste zenderinbeslagnames op haar naam te mogen dragen. In het totaal werden 28 zware FM-zenders naar allerlei kelders van gerechtsgebouwen versleept.

(Bron: www.vrijeradio.be)